چنگار به قلم حنانه بامیری
پارت هفتاد و سوم :
هق‌هق حسین آرام گرفته بود؛ ترس اما هنوز زیر پوست چشمانش دودو می‌زد و نگاه ثابت هم میخ همان ترسی بود که منشأش را نمی‌دانست. دستش را از روی صورت برداشت و نگاه ثابت سمت چشمانش چرخید که التماس می‌کرد رهایش کنند.
- رامین… اون گفت… گفت اگه دهنمو باز کنم، بیرونیا بلایی سرم می‌آرن که از صد بار مردن بدتره. گفت اونا همه جا هستن… همه جا.
جسم ثابت روبه‌روی حسین بود؛ ذهنش اما روی کلمۀ «بیر
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
2چه جنایت تلخ و وحشتناکیه